De Butler werkte niet met een dikke wijnkaart maar met twee huizen: Pinord uit het Spaanse Penedès en domaine Albert Seltz uit de Elzas. Deze lijst toont de selectie en jaargangen van rond 2002.
Pinord — Penedès, Spanje
- 2000 Clos de Torribas blanco seco
- 2000 Chardonnay seco
- 1999 Chardonnay barrica
- 2000 Pinord Rosado
- 2000 Clos 15 merlot crianza
- 1998 Clos de Torribas tinto crianza
- 1997 Chateldon cabernet sauvignon reserva
- 1993 Chateldon cabernet sauvignon gran reserva
- 2000 Moscatel crianza
- 1999 Moscatel Anfora
Albert Seltz — Elzas, Frankrijk
- 1998 Sylvaner
- 1999 Pinot blanc réserve
- 1999 Riesling
- 1998 Riesling réserve
- 1997 Riesling Brandluft
- 1997 Pinot gris réserve
- 1999 Pinot gris réserve personnelle
- 1998 Auxerrois Sélection
- 1999 Gewurztraminer réserve
- 1997 Gewurztraminer grand cru
- 1996 Gewurztraminer Vendange Tardive
- 1999 Pinot noir réserve
- 1998 Pinot noir réserve personnelle
Twee huizen, één gedachte
De keuze voor precies twee producenten was een principe. Wie tien huizen schenkt, kent er geen één; wie er twee schenkt, kan ieder etiket uitleggen. Het Spaanse huis Pinord leverde de rode ruggengraat van de kaart, van soepele crianza tot de gran reserva van 1993 die bij het wildzwijn van het kerstbuffet werd geschonken. De witte lijn kwam vrijwel geheel uit de Elzas, waar Albert Seltz in Mittelbergheim al generaties lang sylvaner en riesling maakt.
De logica achter de combinaties leest u op de pagina wijnen bij De Butler; de huizen zelf zijn uitgewerkt op de pagina's Pinord en Albert Seltz. De jaargangen hierboven zijn uiteraard historie — maar de domeinen bestaan nog steeds, en de stijl van hun wijnen is opmerkelijk constant gebleven.
De lijst lezen als wijnles
Wie deze lijst vandaag doorleest, krijgt gratis een kleine wijncursus uit 2002. De Spaanse kolom toont de klassieke rijpingstrap van het Penedès: van de jonge seco via de crianza (minstens twee jaar gerijpt, deels op vat) naar de reserva en gran reserva — die laatste pas na vijf jaar de kelder uit. De Elzasser kolom werkt precies andersom: daar zegt niet de rijping maar de druif en de wijngaard alles, van de bescheiden sylvaner tot de grand cru en de laat geoogste Vendange Tardive, waarvan de druiven tot diep in de herfst aan de stok hangen.
De duurste fles van de lijst was niet een rode reserva maar de Gewurztraminer Vendange Tardive 1996 — een zoete witte wijn. Dat was geen vergissing maar een statement: het huis vond dat een groot dessert een grote wijn verdient, en schonk deze fles uitsluitend per glas, bij de tarte tatin en de chocoladedesserts.
Beide domeinen bestaan nog en zijn de moeite van het volgen waard; hun verhalen staan uitgewerkt op de pagina's Pinord en Albert Seltz.