Op een filmset begint het ontbijt als de rest van Nederland nog slaapt. De ploeg meldt zich bij het krieken van de dag, en het eerste wat zij ziet is de cateringtafel. Dat moment bepaalt de stemming van de hele draaidag.
De kaart van toen
Het ontbijt van De Butler was eenvoudig en compleet:
- Koffie, thee en melk — ruim, heet en zonder wachtrij
- Vers fruit en yoghurt met cereals
- Croissants en knapperige broodjes
- Een warm eiergerechtje — roerei, omelet of gebakken ei, wisselend per dag
- Een zoet broodje of muffin voor de zoetekauwen
Waarom dit werkt
Een setontbijt moet drie dingen tegelijk zijn: snel, want de ploeg heeft een kwartier; stevig, want de lunch is pas over zes uur; en licht, want niemand sjouwt graag statieven met een volle maag. Vandaar de driedeling van de kaart — fruit en yoghurt voor de vroege magen, brood en ei voor de bouwers, koffie voor iedereen.
Het warme eiergerechtje was het signatuurstuk. Op koude ochtenden in de polder is een lepel roerei het verschil tussen een ploeg die moppert en een ploeg die werkt. De kok bakte door tot de opnameleider het sein gaf, en geen minuut langer.
De stille regels van de ontbijttafel
Op de set gelden ongeschreven wetten. De koffie staat aan de buitenkant van de tafel, zodat de rij doorloopt. De acteurs in kostuum eten als laatsten — niemand riskeert poedersuiker op een kostuum van de styling. En de cateraar onthoudt na dag één wie zijn thee met honing drinkt; dat is geen klantenservice, dat is vakmanschap.
Na het ontbijt ruimde de keuken meteen om naar de warme lunch — het zwaartepunt van de cateringdag. De volledige ontbijtkaart maakt deel uit van het bewaarde filmcateringmenu; een beeld van de hele draaidag staat op de hoofdpagina filmcatering.
Het ontbijt als barometer
Ervaren cateraars lezen aan de ontbijttafel hoe de dag gaat worden. Verdwijnen de croissants maar blijft het fruit staan, dan wordt het een lange, zware dag — de ploeg tankt suiker en troost. Gaat juist de yoghurt hard, dan is de ploeg fit en wordt er gewerkt. En als de tweede kan koffie vóór half acht leeg is, weet de kok dat hij de afternoonsnack van die middag beter ruim kan plannen.
De keuken paste daar in stilte op aan. Op dagen met nachtopnames werd het eiergerechtje rijker — roerei met spek in plaats van een gekookt ei — en op zomerdagen in de polder schoof het zwaartepunt naar fruit, yoghurt en extra water. Niemand op de set merkte die aanpassingen bewust op, en precies dat was de bedoeling: goede setcatering voelt als vanzelfsprekendheid, niet als beleid.
Eén traditie bleef onder alle omstandigheden overeind: de eerste die at, was de nachtwaker die het materiaal had bewaakt, en de laatste die at, was de kok zelf. Zo hoorde het — en zo hield de catering het respect van de ploeg.